Wywiad z Patrickiem Flynnem, wokalistą Have Heart powstał w momencie, gdy zespół z New Bedford w stanie Massachusetts odbywał pożegnalną trasę. Co mogę dziś napisać o tej świetnej formacji, by nie wyszedł z tego nekrolog ani laurka? Faktem jest, że w ciągu siedmiu lat istnienia, Have Heart zdołało zapłonąć jasnym blaskiem. Jego muzyka wymykała się hardcore’owym kliszom, teksty opisywały emocjonalną zawieruchę i społeczne problemy, szczerość przekazu domagała się uznania. Rok 2009 jest ostatnim w krótkich dziejach grupy z sercem na dłoni.

„Nie lej dużo, jestem S.E.” głosił genialny dialog starego komiksu Pały o załogantach jadących na koncert do Oświęcimia. Faktycznie, w polskich realiach, 100% abstynent zakrawa na odrealnioną postać niczym z serialu „Arabella”. Tym bardziej docenić należy przepotężny wpływ jaki Minor Threat wywarli na scenę punkową, zwłaszcza polską.

LD50 to te „dziadki”, które nie tak dawno temu przypomniały sobie, że kiedy mieli lat naście, a mięso było na kartki, grali punk rocka. Po długich latach przerwy, z powodzeniem do niego wrócili, znajdując swoje miejsce na undergroundowych skłotach, wśród znacznie młodszych, nierzadko ortodoksyjnych kapel. I co najciekawsze nawiązując z nimi nić porozumienia.

Największym zaskoczeniem, o jakie postarało się w ubiegłym roku Fat Wreck Chords był debiut „supergrupy” Star Fucking Hipsters. Nowojorscy skłotersi, zaprawieni w bojach w takich formacjach jak Leftöver Crack, The Slackers czy World / Inferno Friendship Society, nagrali album pełen piosenek w tradycyjnym tego słowa znaczeniu - przebojowych, tanecznych, nie pozbawioncyh jednak punkowego, politycznego szpona.